İnsan Yaşamı

Bir garip damla, tene düşer hulk eyler Ruh bedene zuhur eyler, raba kul eyler Dokuz ay on günde, dünyaya gözlerini açar Başlar yaşam çilesi, çevresine ışık saçar Sevinir gelişine, anne baba vede akraba Başlar çilesi, sığdırılamaz bin bir kaba Şekilenmesine yardımcıdı, anne ile babası Kendisine kılavuzdur, kendi doğası Çocuk iken, hoşnutur çevresi Gün geçtikçe başlar, yaşam çilesi Yaş iken alırsa iyi terbiye İnsanlığa fayda verir, yolu gider nebiye Yaş küçüken, ane babaya özenir Büyüdükçe, çevresinden gözlemlenir İyi olunca çevsi, kendisini iyi eyler Kötüyse çevsi, kendisini kötü eyler On birinde, gonca gül diye koklarlar On ikide, Elma diye saklarlar On beşinde, güseliğin çağıdır On yedine, gök su cenet bağıdır On sekizde, her artırır arını On dokuzda, terk eyler arını Kırkında, oturur günahlarına ağlar Kırk beşinde, başkasına bel bağlar Elisinde, sızı, iner disine Eli beşinde, duman çöker gözüne Atmışında, döner kendi özüne Atmış beşinde, hiç bakılmaz yüzüne Yetmişinde, beleri bükülür Sekseninde, toprak gel gel diye çağırır Geçti zaman, yaşam imtihandan ibaret Bu imtihanda çekeriz, bin bir zahmet Şebap der hak bilen, gider cenete Yoksa biner bir alamete, gider kıyamete