Ayrılık Vakti

Şimdi gitme zamanı gölgeler uzuyor toprakların virane bağrında güneş batıyor karanlık kucak açıyor ayaklarım beynimden habersiz yürüyor Gidiyorum gözlerimi uçurumların namahrem sırlarına emanet ederek Yıldızlar gibi dağılacağım semada şimdi yıldızlar gibi milyonlarca ve yapayalnız Artık köpeklerin bile tenezzül etmediği Issız sokaklarda avare avare dolaşacağım sersefil Şimdi gitme zamanı Sessizce göç ediyorum yüzyıllık göçerler gibi değişen iklimler kadar rengarenk ve gizemli dağlar kadar asi kederler kalıyor benden arta kalan Turnaların kanatlarına düşüyor birdenbire yaralı kuşların kör talihi Gidiyorum işte yolların yılan gövdesine basarak hazan sevdalı, yaprak dökümü dağlara tutunarak Gidiyorum ardımda zenci aşklar bırakarak Artık aşkların bile bir türlü çıkamadığı sabırsız yokuşlardan merhametsizce yuvarlanacağım tapetaklak Şimdi gitme zamanı bedevi umutlar dolaşıyor yüreğimin kurak coğrafyasında Varsın çıyanlar yuva kursun yüreğimin çatlaklarına Ben gölgemi alıp gidiyorum kalmalara doymadan Caddelerin esmer tenine çarpıp yüzümü sesimde bir yalnızlık gizliyorum yarından ödünç Gidiyorum bundan sonra dönmek haram olsun bana Ayrılığın bütün tonuna boyayacağım bedenimi gitmek farz oldu artık gelmek günah Artık silahların bile cesaret edemediği esrarengiz cinayetlere bürüneceğim güpegündüz Şimdi gitme zamanı Gözlerimde bir orman yangınının kıvılcımı Gözlerimde yağmur öncesi Nuh sesi Bundan sonra kendimi ağırlayacağım kendi davetlerimde Sesime ses vermeyecek avaz avaz seslenişlerim Naralarım yankısız kalacak körkütük sarhoş sokaklarda Belki devrileceğim bir gün kaldırımların ayaz yüzüne yabani yakarışlarım bile kar etmeyecek belki Gidiyorum adımlarımı çamurlara armağan ederek batarak, tükürerek, gezerek, ölerek... Gidiyorum adsız sürgünlerin adsız yurtlarına iltica ederek gideceğim, gidiyorum, gittim, gitmiştim... Artık gitmelerin bile gitme olmadığı med-cezirli gidişlerde unutacağım dönüşlerimi