Geceler Uykusuz

Söyle çocuk, Gizleme benden Söyle, sonra dile her ne dilersen Bir kavuşma oyunu bu, değil mi? Hep onu anlatır hattâ masallar Bizi kendimizle sarar sarmalar, Şu dağın ardında bir mekânı var... Şimdi daha muhtaç ona insanlık Çünkü geceler huzursuz, Çünkü uykusuz geceler, Gün... Çok karanlık... Kendisinden gelir, gider kendine Tabiat sanki diş biler kendine Bir yanına ağlar, diğer yanıyla Bana bakan deli, güler kendine Uzakta bir kaval sesi var; Yanık... Fakat hâlâ Geceler nasıl uykusuz, Gün, ne kadar karanlık Bizim her çehrede gördüğümüz; sen Senin kurduğunda kördüğümüz, sen Bize bir ışık ver: Son bir defâlık Ne kazanacaksın bizi çok üzsen Bir ova yukarı, bir dağ aşağı İnsanlıktan eski bir elma kadar, İnsanlıktan büyük Buğday başağı... Geceler uykusuz, günler karanlık Düşmanlıklar yersiz, sevgiler anlık Puslu bakışlarda yitirdim seni Ben kayıp iğneyim, dünya samanlık.