Minik Bedenler

Olmaz ki; Cennet bu dünyâda olsaydı Hayâtın hangi katmanına sığardı keder? Ve elli yaşının düşkünlüğüyle titreyen bu eller Bîhaber yaşayabiliyorlarsa sapan tuttuğu, Taş kusup serçe vurduğu o meşum günden Daha ne kadar? Yok, yok… Bu bir rüya olsa gerektir... Tekrarsız, lâkin, Bizi de bir sazlıktan kesmişlerse Heyecan bulabilmişsek dalışa geçmiş atmaca kadar, Ve neye üfleyen bir dudak kadar sakin, Olabilmişsek, Belki bir karasevdadır rüzgâr diye üflenen göllere Hattâ yaşamışızdır babalarımız, amcalarımıza sıkılan mermileri Bayram fişekleri sandığımızca... Yine de, ey kader, Nineler bile bilirken uyumadığını Azrail'in Ama vatan şehidine bile parçalanırken yürekler, Hoş gör hep şu kadarını düşünüp duruyorsam eğer: Toprağa ikrar ile düşmüş bedenler gelir yarınki kavgamıza, Ya, insan kılıklı iblislerin aldığı minik yürekler, Nereye gider?