Mutsuzlar Dîvânı

Burası mutsuzlar dîvânı: Sefâhat ehlinin âciz kulları, 'Ölsün' denenlerin yerleri... hani... Burda bir göz değmez belki bir göze, Ammâ değerse bir yürek bir tek yüreğe eğer, Değecekse bir gün bir şeye dünyâ, Buna değer! Ölmek için değil daha ismi konmadan Yeni bir diriliş için burda tamâmı Herkes bilir: Hemen üflenemez bedenlere can, Akıl, gönül yağmurunda ıslanamadan Oynamaz da kimseler harmandalı, Eklenen her can bizim dünyâya Direnir, yırtınır feryat figan, Sanki bir başka hayâta tekler Yine de mutlak değildir umutsuzluk: Gün olur... -olur yâ- gelir beklenen, Pencereye çıkmış gibi bir nâzenîn edâlı, Kıpırdanır, ayaklanır yürekler Belki biraz daha fazla bekler, Belki tutar, en başından emekler Yaşlılardan bozma yeni bebekler Yine de denirse; 'Neye bu zahmet', Dün bilmiyordu hiç kimse bunu, Yarın da bilmeyecekler...