Bağ Bozumu

erik ağaçları çiçek açarken dönmeliydim Bütün baharlara geç mi kaldım? bencil miydik? aşkı bıraktığımızda bir hikâyenin eşiğine gün dönüyordu ve biz karayelimizi savururken uzak bir ayaza zaman saçlarıyla tutulmuştu çoktan beyaza hovardaydık telafi derdine mi düştük? yapay neonların şavkıyla aldatma yakamoz derdinde değildim izbe küskünlüklerimi görmeliydin ki ben de yeterince dürüst değildim dokunmaya korktuğum saçların vardı bir de bu şehrin parıltısı en taze düşlerimi alıp götürürken kırlangıçlar es nasıl geçilir öğrenmişim henüz dur demedin deme suçlu değiliz yaşadığımız bağ bozumu anların ihmal aralığı sus müebbetinde yalnız hücresinde aşk yorgunluk kahvelerinde bulduklarım nerden baksan geç kalınmış bir pişmanlığım seninle hiç paylaşmadığım ''alaca karanlık'' kuşağı bu -olsun baba evine döndüm misal beni düşünme anafor dinginliği başlangıçlar peşinde hatadır belki yanılabilirim kim bilebilir genç kızlık hayallerimde kurutulmuş kır çiçeklerine sözüm varmış bin telaş unutmuşum kızmayasın sana keskin yüzünü bıraktım yalnızlığın parmak izlerim kalsın bıraktığım her acıda ve hüzünlerimi sarılıp sarmala almaya gelebilirim sakın bekleme