Ve Şiir Öksüz Kaldı

ay kendi karanlığında oynaşırken/ yalnız ben hep sana doğacak güneşler saklıyorum her geceye inat yağmurun saçlarına şiirler diziyorum alışırken gözlerine gecenin en koyusunda ıhlamur kokulu saatlere zincirliyorum sabahı kayboluyorum hengâmesinde şehrin dar geliyor bilmediğim sokaklar ağlayamadığım sonu hüsran hikâyeler zorluyor hıçkırıklarımı cehennemî azaplara çakılırken adın vicdanî telaşların cenderesinde yürek yanlışlarım bile haz verirken ruhuma aynı anda tevekkül düşer usuma söz kaç kere boğum boğum yutulur çaresiz hep keskin yanlarını törpülerim sabah kahvelerine sığıntı yalnızlığın tam gidecekken yakalar bırakmaz bir soluk hatıra gülümser/sırrı dökülmüş aynada güneş kaç vazgeçilmiş çınar gölgesi üşür de mevsimlerin yasını tutarken ölür nasıl baş eğdirmez ki kutsal hüküm mermer bir taşın soğukluğunda kaynar bir hakikate dökülür servilerin sükûnetine dalar son kaybettiğine sığınır umut -hangi kadının sesinden ağlar ölüm- gün doğumlarına terk ederken riyayı olmazlarını perçinleyip sabrın dişlerine sınırları ruhuna çakılır mısra mısra terkisinde yalnız gider muhabbetin varlığı geriye öksüz şiirler kalır