14 Numaralı Peron

Bir sabah ansızın çıkıp gitsem, Adresi belirsiz bir otobüsle 14 numaralı perondan başka bir hayata buğulu cam kenarlarına hayallerimi düzsem geceden kalma yorgun kuşlar el sallasa bulutlar su dökse, yalnızlık uğurlasa ağlamasam, yanmasa içim, çekip gitsem... Gidişime ağlayacak bir sevenim var mı ki? Var mı ki “gitme” diyebilecek bir dost En son sevdiğim kim bilir şimdi kiminle Yalnızın sevdasıdır dilsiz geceler Seher vakti kaçsam bu kentten Duymasa anam, duymasa kimseler Sessiz adımlarla kovalasam gölgemi Avcuma alıp da yenik yüreğimi kaçıp gitsem... Nem vardı ki nem kalacak Sisli bir otogarda yenilgimin izleri kalacak Karanlık utanacak, yıldızlar kaçacak 14 numaralı peron son yolcu ben olmalıyım 12 numara cam kenarı, ıslanmış kirpiklerim ve anlatamadığım şiirlerimle mendilime sarıp boynu bükük hatıralarımı kanayan yaralarımla kaçıversem geride bıraksam sevdalımı ateşe versem gönlümü geri alsam ondan, çalıversem ömrümü bakmadan ardıma kaçıp gitsem... Odamın nemli duvarlarından gözlerini İçimi parçalamış veda sözlerini Bir başkasına kucak açmış yüreğini Zincire vursam, kurşunlasam... Faili meçhulün faili olsam, katilin olsam... İpe çeksem sevdayı, öldürsem Pişman olup da eğmesem başımı yetimler gibi Ağaçlar kadar dik, yağmurlar kadar ıslak Buram buram aşk kokarak 14 numaralı perona yaklaşsam ağlamamak adına sıksam dişlerimi dönüp bakmasam, yeminler etsem dönmemeye firar etsem aşktan, senden, Erzurum’dan anımsamasam varlığını bir an seni unutabilsem kaçıp gitsem, kaçıp gitsem...