Bir Deli Adam

Güneşi bekleyen Kıza şiirler yazan bir adam vardı Kalemine ayrılıklar değmiş Gülüşleri hunharca katledilmiş Üzerine kat kat hüzünler giymiş Bir deli adam... Hüzünbaz bakışlarla süzerdi herkesi Geceye demlenirdi gözleri Uykusuzluğunu içerdi karanlık bir kabusta Volta atardı anıların avlusunda Bir deli adamdı o Maviye sevdalı Siyaha tutuklu Yıldızlara sevdiğinin adını veren Bir deli adam. Kendi öyküsünde Kahramanı oynayamayn Güneşe her defasında uzaktan imrenerek bakan Güneşi bekleyen kıza aşık olan Bir deli adam. Şehre ne vakit yağmur yağsa ağlardı alnından gözlerine düşen yaşlarla Güneşi kaybetmenin matemini yaşardı Maviyi terkedip siyahlar giyerdi Sahilde bir banka oturup Güneşin yeniden doğmasını bekler Bazen bu bekleyiş Günlerce sürerdi terketmezdi onu, onun bilmediği sevgilisi Muhakkak bir gün sabahın erken saatlerinde Doğardı Doğdukça bahar değerdi yüreğine siyahı Çıkartıp maviyi yeniden giyerdi üzerine mavi olurdu Siyah ölürdü. Bir deli adamdı o Fırtınalı günlere Umutler eken ektiği umutları düşlerinde yeşillendiren Bir deli adam... Güneşi bekleyen kız çok sonra Sevdi onu O hiçbir zaman bilmedi bunu Gitti o çok sevdiği kentinden Gitti kendinden Mısralara aşk süren Aşkı dillere düşen Koca bir adam bİr deli adamdı o. Kocaman yüreği Kocaman elleri Küçücük cepleri vardı. Mutlu olmayı hep yarınlara bırakmış Yarınları hep dünde kalmış Bir deli adam...