Dosta Doğru

Kelime muammâ, sevgi kör bıçak Anlatmaya kalksam dil kan oluyor Resimde soluyor baktığım çiçek Toprağı koklasam, gül kan oluyor Sustukça içimde haykıran bir ses Diyor ki ümitten ümidini kes Seni anıp sigaramdan bir nefes Çeksem; duman alev, kül kan oluyor Sazımla konuşsam susmak zûl diye Bir türkü yollasam sana gül diye Vursam mızrabımı hadi gel diye Yollar çıkmaz sokak, tel kan kokuyor Bir şâir âh çeker boyun bükerek Ne lâfa hâcet var, ne söze gerek Biri dostum dese, bu kahpe yürek, Dosta doğru giden al kan oluyor!