Kara Adam

Dostum benim, dostum benim, Hastayım, ama çok hastayım. Bilmiyorum nerden kaptım bu ağrıyı. Rüzgâr mı bu ıslık çalan Göğünde çıplak, ıssız tarlanın, Yoksa çiseler gibi eylülde bir ormana Serpilen beynime alkol mü? Başım çırpıyor kulaklarımı Kanatçıkları gibi bir kuşun. Boynumun üzerinde ayaklarını Gücü yok göstermeye uzaklardan. Kara adam Kara, kara Kara adam Yerleşiyor yatağımın kenarına Kara adam Uyku vermiyor gece boyunca. Kara adam Murdar bir kitapta gezdiriyor parmağını Ve yüzüme mırıldanıyor burnundan Ölünün başucunda bir rahip gibi Bildiriyor bana yaşamını Bir düzenbazın, sefihin, Acıyı ve dehşeti yığıyor ruhuma Kara adam, Kara, kara! "Kulak ver, dinle - diyor, Solumayla mırıldanıyor yüzüme - Olağanüstü düşünceler ve Planlarla dolu kitap. En ağulu türden Yağmacıların ve şarlatanların Ülkesinde yaşadı Bu adam. Bu ülke aralık ayında Kar şeytanca arı düşer Ve neşeli çıkrıkları İşletir fırtınası. Bu adam bir macerasever, Ama pek yüksek Ve seçkin markası. İnce o, sevecen, Ve üstelik şair, Çok az da olsa Çevik, atılgan gücü, Kırkını geçkin bir kadını Alımsız bir kız sayar Ve sevgilisi. Mutluluk - der - Usun ve ellerin uzluğudur. Çirkin ruhlar bütün Biçilmiştir bahtıkaralara. Zararı yok Varsın sayısız acı Doğursun kırık Ve yalan davranışları. Fırtınalarda, tipilerde, Buzlu ayazında günlük yaşamın, En ağır kayıplarda Ve sana hüzün çöktüğü zaman Görünmek arı ve gülümser, En yüksek sanattır dünyada." Kara adam Yüzümde bakışlarını donduruyor. Ve uçuk bir mavilikte Kısıyor gözlerini Hatırlamak istiyor sanki Bir hırsız ve düzenbaz olduğumu, Acımasız ve yüzsüz Soyup soğana çevirmişim birilerini. Dostum benim, dostum benim, Hastayım, ama çok hastayım. Bilmiyorum nerden kaptım bu ağrıyı, Rüzgâr mı bu ıslık çalan Göğsümde çıplak, ıssız tarlanın, Yoksa çiseler gibi eylülde bir ormana Serpilen beynime alkol mü. Gece ayaz Rahat durgunluğunda kavşak. Önünde yalnızım pencereciğin, Ne bir konuk, ne bir dost bekliyorum. İşliyor ovanın yüzeyine Serpiştiren yumuşacık kireç, Ve ağaçlar, gelmişler dört taraftan Bekleşen atlılar gibi bahçemize. Bir yerlerde ağlıyor Uğursuz gece kuşu Avluda ağaç atlılar Ekiyorlar toynak seslerini. Ve işte bu kara adam Yerleşiyor benim koltuğuma, Hafiften kaldırıyor silindir şapkasını Ve özensizce ayırıyor redingotunu. "Kulak ver, dinle! - Homurdanıyor, dikiyor bakışlarını, Eğiliyor gövdesiyle Hırıldıyor daha yakından. Ben görmedim hiçbir zaman Hergeleler arasında Böyle aşırı ve sersemce Acı çeken birini uykusuzluktan. Diyelim, ah ben yanıldım! Bugün ayışığı var ne olsa. Daha ne gerekiyor bu dünyaya Sarhoş bir titreme sarmış iliklerini? Gizlice apansız anaç ve semiz Kalçalarıyla salınıp gelse o kadın, Okur muydun sen Süzgün ve mahmur liriklerini? Ah, şair milletini seviyorum, Seviyorum bu tuhaf topluluğu. Onlarda gönlüme yakın Bir öyküyü buluyorum daima, Uzun saçlı, umacı yüzüyle Sivilceli bir kursiyer kızın Evrenden söz etmesi gibi dökerek Kan döker gibi cinsel bir bitkinliği. Bilmiyorum, hatırlamıyorum, Kasabalardan birinde, Belki Kaluga'da, Ve belki, Ryazan'da belki, Yaşıyordu yoksul Bir köy evinde Sarı saçlı Mavi gözlü bir çocuk... İşte büyüdü o çocuk, Ve üstelik şair, Çok az da olsa Çevik, atılgan gücü, Kırkını geçkin bir kadını Alımsız bir kız sayar Ve sevgilisi." Kara adam! Sen iğrenç bir konuksun. Uzun süredir yaygın Bu ünün senin. Çıktım çileden, cinlerim başımda, Yüzünün ortasında uçtu bastonum Burnunun tam köküne... ...Ay öldü, Mavileniyor pencerede tan. Ah, sen, gece! Ne diye, gece, her şeyi yıktın! Ayaktayım, başımda silindir şapkam. Yanımda yok kimse. Yalnızım. Ve kırık ayna.