Ağır Ceza

puslu bir günün kalıntısında savrulurken akşamın anason kokusu sinmiş külleri daha da büyür çaresizliğin sesi kimsesiz bir ağıt başlar içimde işte o an büyür isyanım ay tutulur dilimde kekeme sözcüklerim saçılır sokaklara.. ah aşkımın zemheri firarisi özlemin kaç halini anlatsam sana gidişinin yangınında küle döndü yüreğim gidenlerin ardından bakarcasına gözlerine kayıyor gecenin yıldızları genzimi yakıyorsun gitmelerinle ağıtlar çınlıyor kulaklarımda hasretin en kralı oturuyor içime... gece zifir sensiz her gece zehir adımlarım düştükçe caddelere alev alev yanan karanlık değil tenimin tutuşması sensizliğe saçlarının uğultusu gelir rüzgarın sesinde biraz daha kanar dudaklarım adımlarım özlem yazar kaldırımlara lodosun en vurgununa emanet düşlerim hüzünler ekerim yüreğimin deltasına... şimdi hangi resmine baksam kaçırıyor gözlerini bir nefeslik sigarada yakıyorsun yarım kalan sevgimi keşkelerim dökülürken yağan yağmurla yalnızlar tünelinde yankılanır adımlarım yollarım uzar berduş sabahlara gölgen uzaklaşır gözlerimde susar ahkam kesen bütün şiirler yetmez olur kalemim öleni diriltmeye... sevmenin en ağır cezası sensin belki de...