Ağır Roman

kalemim içimi içti bu gece yüreğimde ağlıyor çilekeş hüzün hüzzam bir ezgiyle toprağa düştükçe sesim kasıp kavuruyor aşkın dudaklarımı içimde büyüyen bir çıban gibi, kanar gibi.... kanatır gibi azar azar tükeniyorum yokluğunun yokuşlarında... ahhh.. seni sevmek yok mu seni sevmek.... her gece yüreğime bir yara daha demek çarptıkça hayallerim taş duvarlara, acı taşıyor kentin yağmalanmış sokaklarına sen bir gözyaşı olup düşüyorsun yanağıma ben hüzün içiyorum...hicran biçiyorum hasreti vuslata dönüştüren satırlarda... tükenmiş zamanların zemherisinde kayıbım şimdi her adımda kentin ayaz nefesi işliyor içime susamış bir yangını söndürüp kalbimde sonsuz mavi bir cam kırılıyor içimde tenimin her zerresinde sorgulanırken sevdan parça parça dökülüyor ömrüm yılların çarmıhından şimdi denizler yaralı kanaması durmuyor dalgaların karanlık sularda yeşeren yalnızlık firari ediyor beni katran karası gecenin koynuna al beni gamlı gece bir ihanetten düşüyorum bağrına gidiyor şimdi sevdam ellerinde aşk kırıntıları gidiyor öyle suskun... öyle eksik... öyle yaralı bitiyor sevdam, bitiyor çilekeş bir ömrün ağır romanı...