Bir Gece Vakti

önce okyanuslar kabardı içimizde sonra yüreğimize düştü ateş böyle başlamıştı bizim aşkımız iki ayrı yalnızlıktı paylaştığımız yağmurlar yağarken bir gece vakti çekip gittin hayatımdan sessiz sedasız... sen kayıp gidence avuçlarımdan bütün ihtiraslar sustu içimde bir şeyler can çekişti gecelerce kör bıçaklar bilendi yüreğimde ben böyle kırık dökük ben paramparça her an bir ağrı gibi yokluğunu duyuyorum... bana bakan gözlerin şimdi çok uzaklarda artık avuçlarımda değil ellerin kimsenin ulaşamadığı bu dağ başında karanlığın en koyu olduğu yerde ben sımsıkı sarıldım kedere yalnızlığa...