Keder Denizi

adım adım esmerleşen gece düşlerin yankısını sektirir dalgalarda sis sardıkça gizemine tül çekilmiş sokakları gizli bir dilde yazar kumlara aşkı kırık bir mısra ile ağlar neyler dağınık iklimlerden sızdırır sancıları... şimdi çisil çisil yağmur iniyor kente güz yağmurlarına teslim oluyor şehir kendi karanlığına gömülürken geceler bir bir açılacak gözlerimde perdeler bir yol açılacak yüreğimde ve ben düşe kalka gireceğim antik yalnızlıkların melankolik ülkesine... oysa tenimi yakmayan bir yağmur bir deniz kenarıydı özlemini çektiğim şimdi ise..! ne yöne essem sen bulaşıyorsun tenime sen diye acılarımı uyuttukça dizlerimde mavi bir isyan haykırıyor tüm benliğimde... gece bitiyor yüreğim şimdi keder denizi dalgalar vurdukça kıyılarıma fırtınalar kopuyor koylarımda oysa umutlarım hep sarmaş dolaştı maviyle ama gel gör ki şimdilerde; dokunduğum her mavi soluyor ellerimde...