Adak

I geceyi aralık bırakın birazdan öleceğim benim içindir şehirler cadı kazanı her sokak ve şu çenesi düşük evler cümle aleme ibret için sözün zinasında basıldım renkli beyaz demeden bir güzel kaynadım toplanıp gitti odalar ardında kirli duvarlar bırakarak II babama göre eksik eteğim çingene pembesi fırfırlı anama göre sevmeli bir heykeli-ölesiye- içkisi yok kumarı yok kocamalı bir yastıkda taştan huzur oymalı aşk dediğin nedir ki zaten bir kaç kuru öpüş bir kaç ayıp söz -heykeller yalan söylemez madem- III kötü bir kadın olmanın en kolay yoluydu belki ciğerlerimde bekleşen şu yerli tütün telaşı ve sefil bir kirlinin günahkar adanmışlığı vaktiyle dediydi bir dost-vefalı- sakla günahlarını boya yüzünü sofraya öyle otur IV biraz pudra biraz allık şuraya bir ben alnıma bir tutam perçem -maaş alınca ilk iş röfleyi siyaha boyatmalı- baktı beğendi ayna bütün lekelerim kapandı çok güzel oldum çok da ahlaklı önümde dize geldi kapılar mana tamamlandı V şekilsiz şekil küflü dal geçmişi anımsatan işgüzar şarkılar -kapattım- münasebetsiz bir yığın fotograf -yaktım- ve tövbe etti kirpiğimin ucunda ziyan durup son kez aynaya baktım her yolun sonu kadına biçilmiş infaz dinledim babamın dili paslı giyotin yeniden yeniden yeniden kanatarak anlattı VI sustum sustum sustum da boğuldum hünerliydi anamın su yoğuran elleri sabrıyla bana bir ben daha doğurdu gece yağan kar gibiydi zaman sessiz ve hilekar öl dediler öldüm sol elimde araf ince dar yirmiiki ayar VII dilime kefen dilime mühür bileklerime burma kelepçe günah yiyen açlığıma beşi bir yerdeler çok zenginim şimdi söyleyin o da ölsün "gamzedeyim deva bulmam" kim demiş çok üzgün çok mutsuzum zaten hiç sevmedim çoktan unuttum ben onu - şarkı mı ? - öylesine dilime dolandı VIII kadındım bir adama oğul ağacından adak bir keresinde başka bir heykeli öptüydüm adağı hiçe sayarak