Telvin

kapayınca şehir ışıklarını dizinde yorgun evler uyutup esmerdir usulca çekilir gecenin sürgüsü yarım kalan bir dudak kendine bükülür sen şeytana uyarsın uluorta ben sana yürürüm arınmış adımlarımla güpegündüz kör olur gözünden düşeriz dünyanın anlık bir ölümü bölüşür iki ruh bir beden aşk karanlık bir sokağın çatı katı ve uzak kadınlar derininde kırılır aynalarım suretim hiçlik hevesim yüzümden düşen bin parça su deniz olur deniz somurtkan bir adam sabaha karşı iki sefil dize düşer gizli bahçemdeki nar ağacından tanelerini toplarım bir adam bir adam daha... iğne deliğinde süzülen ışık ilk harf ressamın dilinde telvin başı önde günahlar gibi kara bir tendir hibe edilir arınsın diye nar lekeli kadınlar başımız yağmur kuşları başımız nemli bir masal hiç inanmadığımız adını ben koyarım renkler ve sen barışır su boğulur ve beden ve hürmüz ve ehrimen