Yağmurun Kalanı
S Sevgi Köse
0
Altın Yaprak
suyun o en saf haliyle
uzatmış bulutlar dudaklarını
caddeleri öpüyor
uzun veda buselerinin
anlaşmış anısı düşüyor usuma
omzumdan kayıp gidiyor
bildiğimi sandığım sözcükler
camda yüzümü yüzüme vuruyorum
kendimle aramdan su sızıyor
parmak izleriniz kalmışsa
caddelerde sokaklarda
şehrin dişleri etinizde geziniyor demektir
ve en zayıf yerinizse yağmur
gökkuşağı kadar
unutmakla aranızdaki mesafe
kalan benim. giden de…
pencerelerden caddelere sızan
kızıllıkla yeniden canlanır şehir
bilenir dişleri gün ışığıyla
gözlerimde gezinir yağmurun kalanı
vedasız terkederim kendimi.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş