Vesikalı Zamanlar

güneş türbünlere yerleşirken sahte bir heyecanla yastığa yakın hakem düdüğünde başlıyor gün... uyku yüzden telaşla yıkanıyor çerçeveleyip bakışlarını yüzüne asıyor vesikalık aynalarda teninin tarihini değiştiriyor elleriyle daracık kazaklara sıkıştırıyor nefesini tutup içine çektiği yüreğini daha büyük adımlar için bacaklarını uzatıyor bir ökçe boyu çantasına sıkıştırıyor boy aynasına sığmayan parçalarını her uzuvda çakılı kalıyor bir küçük ayrıntı sarsınıtı halinde tutunmak için kapıya kilidin vurulduğu yerde vedadan hiç sözedilmemeli acı da çürüyor gün ışığında incelikler geceye erteleniyor gündüzler vesikalı kalın çizgilerle geçiyor üzerinden satılmış saatler hergün aynı kirlenmişlik ve aynı yabancı ile samimi gizlenip akşamın anlındaki aka ışıklarını yakmaya gidiyor kendine soyunuyor aynalardan uzak ezbere kucağına oturuyor satın aldığı saatlerin hiç uyanmamaya uyuyor her gece