شمارهٔ ۱۲۵

یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفت ای گل خندان مرا چون ابر گریان کرد و رفت تا به زنجیر کسی سر درنیارد بعد از این حلقه ای از زلف خود در گردن جان کرد و رفت یوسف خندان که رویش ملک مصر حسن داشت خانه بر یعقوب گریان بیت احزان کرد و رفت من بدان سان که بدم دیدند مردم حال من آمد آن سنگین دل و حالم بدین سان کرد و رفت از فراغت بنده را صد همچو خسرو ملک بود او به شیرینیم چون فرهاد حیران کرد و رفت یک به یک حق مرا برخود به هیچ آورد باز درد عشق خویش را بر من دوچندان کرد و رفت بی تو گفتم چون کنم گر عاشقی گفتا بمیر پیش از این دشوار بود این کار آسان کرد و رفت گفتم ای دل بی دلارامت کجا باشد قرار در پی جانان برو بیچاره فرمان کرد و رفت دوش با بنده خیالت گفت بنشین جمع باش گرچه یار از هجر خود حالت پریشان کرد و رفت همچو تو دلداده را در دام عشق آورد و بست همچو تو آزاده را در بند هجران کرد و رفت بعد از این یابی ز جانان راحت از یزدان فرج دل به یک بار از فرج نومید نتوان کرد و رفت کز پی یعقوب محزون از بر یوسف بشیر چون زمان آمد ز مصر آهنگ کنعان کرد و رفت سیف فرغانی بیامد چند روزی در جهان در سخن همچو لب او شکرافشان کرد و رفت