شمارهٔ ۱۴۴

در این تفکرم ای جان که گر فراق افتد مرا وصال تو دیگر کی اتفاق افتد همین بس است ز هجران دوست عاشق را که قدر وصل بداند چو در فراق افتد به درد هجر شدم مبتلا از آن هردم صدای ناله من اندر این رواق افتد مرا ز تلخی آن وارهان و آنگه زهر به دست خویش به من ده که بر مذاق افتد ز هجرت ای بت خورشید رو من آن ماهم که از خسوف برسته است و در محاق افتد ز فرقت گل روی تو بنده دور از تو چو بلبلی ست که از جفت خویش طاق افتد گر اجتماع دگر باره دیر دست دهد میان روح و بدن زود افتراق افتد به اشک شسته شود نامه گر در او سخنم به ذکر آرزو و شرح اشتیاق افتد ز جورها که تو با بنده کرده ای در روم عجب مدار گر آوازه در عراق افتد بود که بوی وی آرد به سیف فرغانی نسیم باد بهاری گر اتفاق افتد