شمارهٔ ۱۹۷

حسن تو بر ماه لشکر می کشد عشق تو بر عقل خنجر می کشد جان من بی تو ز تن در زحمت است رنج یوسف از برادر می کشد هر کرا عشقت گریبان گیر شد از دو عالم دامن اندر می کشد از تمنای کلاه وصل تست هرکه بی تو زحمت سر می کشد بر سر کویت ز عزت آفتاب خاک را چون سایه در بر می کشد در پی تو رهبر عشقت مرا هر زمان در کوی دیگر می کشد در ره عشقت ترازو دار چرخ مفلسی را همچو زر بر می کشد گردن جانم ز گوهرهای تو همچو گوشت بار زیور می کشد می خورد اندوه هجر از بهر وصل جام زهری بهر شکر می کشد سال ها شد کز پی ابریشمی روی بربط زحمت خر می کشد سیف فرغانی سخن ها گفت لیک محرمی چون نیست دم درمی کشد در سخن دل را مدد از روی تست معدن از خورشید گوهر می کشد