شمارهٔ ۳۶۳

اگر بر درگه جانان چو سگ بسیار می گردم من از اصحاب آن کهفم به گرد غار می گردم به سان نقطه ای بودم به صورت مانده دور از خط چو پیوستم به حرف عشق معنی وار می گردم درین صحرا به دم جویی کنون دریا همی باشم درین میزان جوی بودم کنون دینار می گردم چو سایل بر سرآن کو نه بهر نان همی آیم چو موسی بر سر طور از پی دیدار می گردم چو بلبل تا نماید رو گلی اندر بهارانم زمستان بر امید آن به گرد خار می گردم چو دارم در رهش پیدا سری بربسته چون نامه کنم پادرشکم پنهان و چون طومار می گردم اگر تو طالبی کاری همی کن زآن که من باری ز بی سرمایگی مفلس درین بازار می گردم وگر تو قاصری زین سان ز ترک سر ز بذل جان تو برخیز و مرا بنشان که من بی کار می گردم به جان دورم ز شادی ها ولی چون سیف فرغانی به دل از نعمت غم هاش برخوردار می گردم