بخش ۵۱ - اشارت به چشم و لب

نگر کز چشم شاهد چیست پیدا رعایت کن لوازم را بدینجا ز چشمش خاست بیماری و مستی ز لعلش گشت پیدا عین هستی ز چشم اوست دلها مست و مخمور ز لعل اوست جانها جمله مستور ز چشم او همه دلها جگرخوار لب لعلش شفای جان بیمار به چشمش گرچه عالم در نیاید لبش هر ساعتی لطفی نماید دمی از مردمی دلها نوازد دمی بیچارگان را چاره سازد به شوخی جان دمد در آب و در خاک به دم دادن زند آتش بر افلاک از او هر غمزه دام و دانه ای شد وز او هر گوشه ای میخانه ای شد ز غمزه می دهد هستی به غارت به بوسه می کند بازش عمارت ز چشمش خون ما در جوش دایم ز لعلش جان ما مدهوش دایم به غمزه چشم او دل می رباید به عشوه لعل او جان می فزاید چو از چشم و لبش جویی کناری مر این گوید که نه آن گوید آری ز غمزه عالمی را کار سازد به بوسه هر زمان جان می نوازد از او یک غمزه و جان دادن از ما وز او یک بوسه و استادن از ما ز لمح بالبصر شد حشر عالم ز نفخ روح پیدا گشت آدم چو از چشم و لبش اندیشه کردند جهانی می پرستی پیشه کردند نیاید در دو چشمش جمله هستی در او چون آید آخر خواب و مستی وجود ما همه مستی است یا خواب چه نسبت خاک را با رب ارباب خرد دارد از این صد گونه اشگفت که ولتصنع علی عینی چرا گفت