بخش ۵۷ - اشارت به خرابات

خراباتی شدن از خود رهایی است خودی کفر است ور خود پارسایی است نشانی داده اندت از خرابات که التوحید اسقاط الاضافات خرابات از جهان بی مثالی است مقام عاشقان لاابالی است خرابات آشیان مرغ جان است خرابات آستان لامکان است خراباتی خراب اندر خراب است که در صحرای او عالم سراب است خراباتی است بی حد و نهایت نه آغازش کسی دیده نه غایت اگر صد سال در وی می شتابی نه کس را و نه خود را بازیابی گروهی اندر او بی پا و بی سر همه نه مؤمن و نه نیز کافر شراب بیخودی در سر گرفته به ترک جمله خیر و شر گرفته شرابی خورده هر یک بی لب و کام فراغت یافته از ننگ و از نام حدیث و ماجرای شطح و طامات خیال خلوت و نور کرامات به بوی دردیی از دست داده ز ذوق نیستی مست اوفتاده عصا و رکوه و تسبیح و مسواک گرو کرده به دردی جمله را پاک میان آب و گل افتان و خیزان به جای اشک خون از دیده ریزان گهی از سرخوشی در عالم ناز شده چون شاطران گردن افراز گهی از روسیاهی رو به دیوار گهی از سرخ رویی بر سر دار گهی اندر سماع از شوق جانان شده بی پا و سر چون چرخ گردان به هر نغمه که از مطرب شنیده بدو وجدی از آن عالم رسیده سماع جان نه آخر صوت و حرف است که در هر پرده ای سری شگرف است ز سر بیرون کشیده دلق ده تو مجرد گشته از هر رنگ و هر بو فرو شسته بدان صاف مروق همه رنگ سیاه و سبز و ازرق یکی پیمانه خورده از می صاف شده زان صوفی صافی ز اوصاف به مژگان خاک مزبل پاک رفته ز هر چ آن دیده از صد یک نگفته گرفته دامن رندان خمار ز شیخی و مریدی گشته بیزار چه شیخی و مریدی این چه قید است چه جای زهد و تقوی این چه شید است اگر روی تو باشد در که و مه بت و زنار و ترسایی تو را به