غزل شمارهٔ ۱۲۲۰
ش شاه نعمت‌الله ولی
0
Altın Yaprak
ما عاشق چشم مست عشقیم
سرمست می الست عشقیم
سودا زدگان باده نوشیم
شوریده و می پرست عشقیم
گلدسته باغ لایزالیم
پیوسته چو گل به دست عشقیم
از هستی خویش نیست گشتیم
هستیم چنانکه مست عشقیم
در خلوت خانه خرابات
رندانه حریف مست عشقیم
ماییم که ماهی محیطیم
افتاده به دام شست عشقیم
گه سید و گاه بنده باشیم
گه عالی و گاه پست عشقیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş