شمارهٔ ۵۱۱

مگو کشتن بلایی بر سر منصور می آرد شراب نیستی جان در تن مخمور می آرد چه شد خوارم جنونم آنقدرها دوست می دارد که زنجیر مرا از تار زلف حور می آرد نمی دانم دل دیوانه در بزم که ره دارد به سویم هر نفس گلدسته های نور می آرد تجلی نامه موسی اگر از طور می آید محبت هم پیام ما ز راه دور می آرد نمی دانم خراب کیست کز یک قطره باران کمان موج بر بازوی دریا زور می آرد به گلزارم کشد شوق تو پندارد دلی دارم نسیمی غنچه مغز مرا در شور می آرد قناعت خاک را هم گنج گوهر می تواند کرد کلید ملک جم از نقش پای مور می آرد اسیر بی سرانجام تو عالی همتی دارد برای ما شراب از کاسه فغفور می آرد