شمارهٔ ۵۷۳

دل آتش پرستم شعله از اخگر نمی داند شعورم گر شود ساقی می از ساغر نمی داند جنون هم پیش خود در مکتب غفلت فلاطون است کدام آشفته او یک کتاب از بر نمی داند دو عالم سرنوشت از نقش پایی می توان خواندن در این ره گر همه خضر است پا از سر نمی داند گر افتاده است کاری با شکفتن غنچه بسیار است دل ما جز شکستن پیشه دیگر نمی داند سفرها کرده ام با بلبل و پروانه می دانم که پرواز رسایی شوق بال و پر نمی داند دلم دانسته گویا مدعای لعل خاموشش که با این بی زبانی از کسی کمتر نمی داند اسیر از سوز دل جستم نشان گرمی خویش سراغ شعله را کس همچو خاکستر نمی داند