غزل شمارهٔ ۹۶ - وحشی شکار

تا کی در انتظار گذاری به زاری ام باز آی بعد از این همه چشم انتظاری ام دیشب به یاد زلف تو در پرده های ساز جان سوز بود شرح سیه روزگاری ام بس شکوه کردم از دل ناسازگار خود دیشب که ساز داشت سر سازگاری ام شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مرد چشمی نماند شاهد شب زنده داری ام گفتی هوای لاله عذاران ری خوش است پنداشتی که بلهوس لاله زاری ام طبعم شکار آهوی سر در کمند نیست ماند به شیر شیوه وحشی شکاری ام سندان به سرزنش نتوان کرد پایمال سرکوبی ام زیاده کند پافشاری ام شرمم کشد که بی تو نفس می کشم هنوز تا زنده ام بس است همین شرمساری ام تا هست تاج عشق توام بر سر ای غزال شیرین بود به شهر غزل شهریاری ام