شمارهٔ ۱۱ - گل بادام

سرخ و بیجاده رخ و تازه لب از باده و مست رفته از غایت مستی گل بادام از دست مترشح غد و موزون قد و میگون لب و مست جامه گلنار و کمر زرکش و ساغر در دست طره اش شعبده باز و نگهش شهرآشوب چشم بیمار و دو ابروی وی بیمارپرست سر زلفش که به تحریک صبا رقصی داشت هر قدم طبله مشکی به سر توده شکست دیرگاه از می هوش آمد و بیمارم دید گفت افسوس که بر دیده ره خوابت هست گفتم از دست خیال تو بخندید و بگفت کامشب آیا هوس وصل نگارینت هست جستم از جای به صد شوق که آری آری ای مبارک شب آن کس که ز هجر تو برست سرو قدش به خرام آمد و با صد شفقت بر سر کهنه لحافی که مرا بود نشست کرد تا وقت صباحم به صبوحی مشغول ز اختلاط می و معشوق شدم بی خود و مست