İstanbul'a Aitsizliğim

Bir balıkçı kahvesinde sen ve ben, Ve bize ait olmayan gökyüzü… Ben sana daha ait olmadan Parçalara bölünüp kumsalların oluyordum Kimsenin bilmediği bir lisanı çözer gibi Bakıyordum sana, Bilmesen de Hissetmen umudu ile. Deniz kokusu, Parmaklarımda gezinen umudun, Dalgaların hışırtısı Bir varmış bir yokmuş gibi yakınlığın. Kumların usulluğu, Ve aitliğin İstanbul, Bütün balıkçı kıyıları seni tanıyor Ben onların olmak istedim hep, Bir sabah kendimi denizkızı olarak hayal ettim Köşelerde ki sabah kahveleri, Bütün güzel sabahların gülümseyişi ben Bir masa bir sandalye, Bütünlüğünü bana vermek isteyen gözlerin. Benim aitliğim Akdeniz'de Sen İstanbul'un yokluğunu taşırken. Bütün kaldırım taşlarına taşıdım kokunu, Kulağımda Kıyıların kimsesizliğinin çıplaklığı Şehir ve sen İstanbul… Bütün sokaklara öğrettim adını. Hangi kestirmeden çıksan, Yine adına çıkarsın. Hangi kaldırımda kaybetmek istesen kendini Yine sana varırsın. Bütün parklara yokluğunu taşıdım Ben yokluğun kokuyorum. Bu bir uyarı mahiyetindedir dikkatine; O kadar dolduruyorsun ki içimi dışımı dünyamı sen ile Şımarırım bak, Sonra sensizlikte usul, usul ağlarım. Bütün sabahlarında olmak için yola çıktım, Bekle beni.