Elveda!

Yine sitemkârım... Yok, cesaretim yazmaya Yazıp da yanmaya... Çünkü korkuyorum yaralanmaktan... Bir yanımı daha kaybetmekten... Eksikliklerim beni bir adım daha Soyutluyor aşktan ve senden... Geri dönüşü olmayan yollara ramak kala Vazgeçiyorum senden Ya da yine kandırıyorum kendimi... Uzun zamandır yoksun düşlerimde An ve anılarımda... Sandım ki unuttum Sandım ki artık dindi fırtınalarım... Etkilememişti yüzün Kanatmamıştı umarsızlığın... Ama gel gör ki Aşkım hala en diplerde... Yazmazsam acımam Acıtmam kendimi diyordum, Meğer yazmamakmış Asıl dertleri katmerleştiren... Sanki üzüntüm seni değil de Aşkımı kaybetmekten... Zaten sen hiç Benim olmamıştın ki... Hep yabancıydı gözlerin, Yalancıydı sözlerin... Ben avut muştum kendimi Masallarım la, Uyutmuştum ninnilerimle... Kapattığımda gözlerimi Önümdeki hayalin yok artık Senden arta kalan Yalnız acımtırak Ya da acı dolu esintiler... Evet, meğer geçermiş her şey Ve acılar tazelense de kururmuş, Her mevsim aynı hasat olmaz ya... Yok, sanma ki pişmanım yaşadıklarıma Yine olsa yine seni seçer Ve yine aşkımla gurur duyardım, Belki sen pişman olurdun Bana yaptıklarına Ya da yapmadıklarına Ama ben yine seni severdim... Zatın artık gelse de Gözüme çirkin ben artık Nârındayım aşkın, Son demleridir bu közleridir... Ağlaya ağlaya değil Tebessümle vazgeçiyorum senden, Tek bir isteğim var Ne olur yine harap etme Paramparça gönlümü... Git gözlerimden Sözlerimden gönlümden Ve öl aşkımın kör bıçağıyla, Ben öldürmeden seni Sen öl bana unutturarak kendini... Suyundan koparılmış balık gibi Olsa da aşksız halim Elbet bulunur başucumda Bir su verenim... Aksa da kanım son damlasına kadar Aşktandır yine vuslatım... Elveda gözlerimin ilk pırıltısı Elveda hayatımın karanlığı Elveda aşkım...