Yoksun

yoksun… oysa dememiştim bile "dönmez hiçbir kırlangıç bir daha asla bu şehre… ve öksüz kalır bahar dalları, n'olursun gitme!..." maviye küser miyim bilmem, siyaha mı sarılırım yokluğunda? lakin iklimini değiştireceğim kesin bu şehrin, ve, ayazlarına avuçlarımdan yangınlar süreceğim… aramızda bir kelime oyunu: -gül, diyorum cevabın, sen… -mavi? diyorsun -sen… -yağmur? -gözlerin… -lodos'u soruyorsun bana, işte bak bilmiyorsun! saçlarıma nefesini bıraktığın o tepe, şimdilerde lodoslara teslim… o yüzden sorma bana yıllar sonra, anlatamam ki tüm bunları bir kelime ile, saçlarımda kaybolmuşken nefesin ve buğulu sesin… yoksun işte, kaç sarışın güz devrildi bu masadan bilemezsin… yoksun... yeni bir künye bulmalıyım bu şehre şöyle en fiyakalısından ki; yoksunluğun; beni şehirden; şehri, coğrafyadan silmesin… aksayan bir zamanın peşindeyim. ve çocuksu susuşlar bırakıyorum her gece yokluğunun başucuna. anılarla sırlıyorum yakamozları , evrenin öte yüzünü görüyorum hayal gözlerinde… yoksun, diyorum ya sana hep, bilsen ki; yokluğunda şiirler aşktan ne kadar yoksun… bilsen, belki gitmezdin… belki...