بخش ۱۲۷

چراغ روی ترا شمع گشته پروانه مرا ز حال تو با جان خویش پروا نه در جواب او مرا که در دل و جان آرزوی بریانه دو دیده در غم نان چون کباب گریانه شنیده ای صفت اشتیاق مجنون را مرا به کله و گیپا هزار چندانه زشوق حلقه زنجیر زلبیا امروز بیا ببین که دلم گشته است دیوانه هوای خوشه انگور تا مراست به سر نمی کند دل من میل سوی دردانه ز اشک و سوز دمادم که دیده از بریان برنج از آن سبب این دم چنین پریشانه کجاست صحنک پالوده این زمان یارب که مرهم دل ریش است و راحت جانه اگر ز دار جهان رفت صوفی مسکین هنوز در سر او آرزوی بریانه