بخش ۲۱

رخ تو مظهر انوار ربی الاعلی است که صنع بی حد و اندازه اندرو پیداست در جواب او رسید عید صیام و جهان پر از غوغاست بیا که موسم عیش و کلیچه و حلواست اسیر حب نبات است جان شیرینم ز شوق ماهی قندی دو دیده ام دریاست به روز عید سعیدست هر که در عالم به پیش دیده او نان و قلیه و بغراست کلیچه راز چه آرای می کند خباز به خط و خال چه حاجت رخی که او زیباست کلنبه پیرهن قرمشی از آن پوشید که هست عید و به خوبان حریر زرد نواست زرشک صحنک فرنی همیشه پالوده ز خود بریده و پیوسته لرزه بر اعضاست چو کله در سر صوفی مستمند امروز هوای صحبت جان پرور رخ گیپاست