بخش ۴۰

رسید فصل بهار و جهان گلستان شد گریست ابر بهاری و باغ خندان شد در جواب او کسی که معده او پر ز نان و بریان شد اگر کیمنه گدایی بود که سلطان شد ز گریه ها که همی کرد دوش بریانی علی الصباح به رغمش برنج خندان شد بشوی دست و پس آن گه طواف مطبخ کن که بی طهارت ظاهر به کعبه نتوان شد ببرد ه است به دزدی دلم چو بریانی از آن بدار چو دزدان گهی به زندان شد ز قعر صحن برآورده مرغ بریان سر به روی سفره و در نان میده حیران شد برنج را چو ز روغن رسید مالشها عجب مدار که آشفته و پریشان شد دل شکسته صوفی مثال پالوده ز شوق صحنک فرنی قند لرزان شد