شمارهٔ ۴۷ - در هجو مؤید

مؤید ای فلکت دایه وار پرورده به زیر سایه دیوار نابرآورده ز آفتاب و ز مهتاب کرد جامه تو به روز سرخ و سپید و شب سیه چرده رمه رمه بز و بزغاله کبود و سیاه به مرغزار فرو دین بر تو پرورده به شاهنامه ناگفته بر ز خامه تو دو صد هزار سوار است نقش ناکرده به مطبخ هوس و فکرت تو بی ورزش هزار بره ناپخته هست ناخورده گمان برم که به زراقی و به جلدگری ز کلک سنگ و گهر را تراش و بشکرده تراش کرده بود آرزوی زر دو هزار درست و نیمه برون از قراضه و خرده شبی بخفتی از غایت تنعم و ناز به هفت بستر بر پشت گاو گسترده به درد خاست کمرگاه و پشتت از پیری که بستر زبرین بوی بود آغرده به خواب درهم از آن روی بر خیال و امید زری خریدی بر جای باش ده مرده به موری زر تو مرغکی برون آمد سرش به لعلی همچون عروس در پرده دو ایه کرد و بلغده شد و هم اندر حال شکست و ریخت همانجا سپیده و زرده ز خواب جستی و گفتی زهی مبارک زر که خمره خمره ازو می کشند بر غرده هجات گفتم کز کاهلی و دون کاری سیه گلیمی چون هندوان نو برده غلام کنجد کاکی و قبسهای تنگ رهی به چهره جانانی و لب کرده چو چیزکی به کف آری بپوش و بستر کن کفن سپید کن ای زشت زنده و مرده ز روی طیبت گفتم بزرگواری کن جواب گوی به طیبت مشو دل آزرده