شمارهٔ ۱۰۶ - در مدح قدر ارسلان

سوی جبال سپهدار شرق شد به جدال خدای عرش بر او سهل کرد فتح جبال ز بیم آنکه سر تیغ او به بال رسد عدوش سر به هزیمت نهاد تافته بال حلال بود بر او خون طاغیان از عدل ز روی فضل و بزرگی بریخت خون هلال به جان مال امان یافتند ازو قومی نبوده ایمن از ایشان کسی به جان و به مال خیل تیغ قدر ارسلان سپهسالار اگر به کوه درافتد درافکند زلزال به که سنان فزع تیغ او از آن بیش است کجا به ترکستان بوده سهم رستم زال ز دور گردون خورشید تیغ زن سنگی شنیده ای که کند لعل در هزاران سال به ساعتی سر تیغش ز کهستان کمیج رمال لعل بدخشی کند ز خون رجال به نور عدل وی آراست جمله روی زمین چنانکه چرخ به خورشید از قیاس و مثال سران خلخ و مردان مرد و شیر دلان نهاده گوش به فرمان او به جان و به مال به روز بزم ز بهر ویند دوست نواز به روز رزم ز بهر ویند دشمن مال بدان که نیک سگال است و نیک خواه دلش زمانه هست ورا نیک خواه و نیک سگال به عهد او چو ستمکاره مر ستمکش را ستم کشنده ستمکاره را کند پر و بال جز از وبال قیامت بدان ندارد ترس وز او بترسد دشمن چو متقی ز وبال ایا پناه دل و پشت لشکر توران که هست لشکر توران به تو گرفته جمال مخالفان تو از تو ضعیف حال شدند موافقان ترا از تو است قوت حال سپهر دولت و اقبال و جاه و حشمت را تویی چو چشمه خورشید بی کسوف و زوال به هر کجا که روی غالب آیی و قاهر مظفر آیی و منصور در همه احوال همیشه تا صفت بزم و رزم باشد خوش به گوش مردم عشرت فزای جنگ آغال ز هر بدی که به وهم کسی گذر دارد نگاهدار تو بادا مهیمن متعال