شمارهٔ ۱۳ - رای بر آنست که بیرون زنم

سوزنیم مرد گرانمایه ر پیر سبکروح گرانسایه ر با همه خلق از ره خوش صحبتی خوش خوی و سازنده و با خایه ر باشد پیرایه پیران خرد باز منم پیری پیرایه ر طفل بدم دایه ببر در کشید پر شد هر دو بغل دایه ر ماده نهادند بگهواره در زانکه نگنجید در او مایه ر شش بچه گریان در هفت سال سود همیدادم و سر مایه ر راست خوهی هیچ خر دیزه را نیست بدین منزات و پایه ر دی ز در بام برای مزاح عرضه زدم بر زن همسایه ر مانچه اندودن س را بدوغ خواست ز من عاریه ایرایه ر قلعه گورنگ بگیرم چو آک دارم چون گر زبرین قایه ر رأی بر آنست که بیرون زنم گردن این بدرگ خود رایه ر