شمارهٔ ۵۰ - من کیستم

من یکی شاعرم نه سامانی نز نژاد ملوک ساسانی نه مرا باد حشمت میری نه مرا اسب و طوق سلطانی نه غلامان رومی و خزری نه کنیزان بزمی و خانی نه کلوکان پیشی و پشتی متهم نی به مایی و نانی نه بگاید مرا همی داماد نه من او را به هیچ ویرانی از خسک تا هزار میخ کری آنکه باشد ز ملک دهقانی نیست سی آسیا به من بر وقف نه ز بی آبی و نه بی نانی نه به مردی کت اندرم یخدان نه سخن چون فقاع یخدانی جامه شویی نکرده مادر من نه پدر هم ز آبگه بانی نه مرا چنبر رسن تابی کرده بی پیرهن گریبانی این همه باد و بارنامه و لاف داشتم من بر آن کل ارزانی تیز در ریش و سبیلت آن کل خوه کلی باش خواه سامانی کس نداند از او چه بر بخورند ماورالنهری و خراسانی ندهد از رنج آن کل کافر هیچکس خلق را تن آسانی جز مظفر مجیر دین بوبکر آن چو بوبکر در مسلمانی