Atların Ölümü

yürümüşüm kendimi bildim bileli yalazı kavurmuş yüzümü gülün beyazı silmişim meyhanelerden dökmüşüm kızılı ırmaklarıma dirsekler çürürken mum ışığına yalanmış mürekkep kararmış diller akıtmışım kumları gönül bağına bir çöle dönüşen yar dudaklarım denizlere karalara kalanlaradır türkümün son yolu son ayrışması ayın ışıması günün solması yalnızlık karanlık yaz buluşması şimdi el sallayın şu gidenlere gidenler akşamın tohumlarıdır çağ aşımı bu yılgı bu yarım yanım sevgili sizedir sözlerim size atların öldüğü kollarda vardır