Asfalt

tek temel üstüne kırık aynanın düne verecek hesabı yoktur sadece kendine verdiği karar su akar yolcu yolunu bulur hamasi nutuklar yetmiyor bize biliriz kurşunun güzergahını dile ve dizeye atılmaz zaman yaşlanan yaşanır öz bu değil mi dört koldan yaşama sarılıp şimdi sadece alışmak nefes almaya gerek yok anlamı hep haykırmaya hiçliğe sarılıp ağlamak yeni çizgiyi kim aşmış kim ki o deli giden mi bulunmuş boş bahçelerde korurum bilirsin kendimden seni bana siper olmuş tren mi kaldı mavi rüyalar görmek isteğin peki gör bakalım kabuslar ne der düşünmeden izlere dökülen zemin ezilir çiçekler yerleşir keder