Kimsesizim

I güne gebe yüreğim istemem memesinde süt taşan başağa durmuş buğday sarısı saçlarını bırakma ağaran ömrümün bitkin düşmüş amansız yanına çaresiz kalırım o zaman düşük yapmış gecelerimde düşlerimde üşür ellerin II kimsesiz bedevi öfkem terli avuçlarımda akıyor teninin kokusu mesafesiz yedi iklimde toprağın en sevdalı yerine göz değmeden kimseler görmeden kimseler bilmeden değme göz göz olmuş bilinmez yüreğime III el kadar ömrüm eli kınalı gelinim gelinciğim dayama kulağını sensiz perişan gönlüme aşk yine aynı ritimde çalıyor ezgisini ritimsiz biçare kalemimle IV kal diyemem sana sara nöbeti rüyalarımda yaprak döker her yanım aralıksız her kış mevsiminde döl verme kara yazgımın içinde git incitmeden ipince. V ben... kimse basmasın diye gökten sessizce akan küçücük umudumun gölgesini topluyorum iğde ağacının çam kokulu perçeminde sen... duvarlarımı zorlayan haylaz bir dalga oluyorsun hücremin dışında yosun rengi voltalarda git çaresizim kimsesizim...