شمارهٔ ۹۸
ط طبیب اصفهانی
0
Altın Yaprak
به من آن بی وفا یارب که بادا خاطر شادش
نمی دانم تغافل می کند یا رفتم از یادش
خدا داند که مرغ بی پر و دل را چه پیش آید
که صیادش گرفت و نیم بسمل کرد و سر دادش
نشد چون دل خموش از ناله در بزم تو دانستم
که بلبل در چمن از بیم هجرانست فریادش
نمردم گر ز هجر امشب مرنج از من که جان دادن
بود دشوار صیدی را که بر سر نیست صیادش
شکستی چون دل ما را به تعمیرش چه می کوشی
که چون این خانه ویران گشت نتوان کرد آبادش
طبیب از بس که می خندد به بخت خویش می ترسم
برد این خنده آخر گریه دلتنگی از یادش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş