Anamın Yakarışı

Ne zaman ki bir çocuk kundakta öksüz kalır Gün vakitsiz kararır yıldızlar göksüz kalır Ne olur büyümeyin çocuklar Oyunsuz oyuncaksız Salıncaksız kucaksız Anlamsız kavgaların gölgesinde ansızın Kirlenmesin berrak bakışlarınız Buz tutmasın yüzünüzde yıldızlar Gözleriniz alışmasın karanlığa Ne olur büyümeyin çocuklar Ne olur büyümeyin çocuklar Yıllar geri vermez aldıklarını Yollar geri getirmez Ufuklarda tükenir hayatın albenisi Ölüm göz kırpar bulutların ardından Taşıdığı baştan utanır ayak Çaresizlik çare olur Ne olur büyümeyin çocuklar Ne olur büyümeyin çocuklar Büyüyüp katılmayın kavgasına hayatın Günahla tanışmasın o berrak elleriniz Gülücüklerinizi çalmasın şeytan Uykusuz sabahlanan gecelerin ardından Bakacaksa dünyaya yorulan gözleriniz Sebepsiz telaşlarda harcanacaksa zaman Firavun mumyasına dönecekse yüzünüz Ne olur büyümeyin çocuklar Ne olur büyümeyin çocuklar Büyür gözlerinizde öfkeniz Yumruklarınız sıkılı durur Sığmaz küçücük yüreğiniz beton yığınlarına Ufkunuzdan güneşi çalar bu şehir Kirli gölgelerle dolar bu şehir Soluğunuz donar ıssız kaldırımlarda Ne olur büyümeyin çocuklar Ne olur büyümeyin çocuklar Ten genişler boy uzar Lakin yürek daralır Issız kalabalıklarda çiğnenirse gölgeniz Bölerse uykunuzu bu soluksuz çığlıklar Yoran olmaz düşünüzü Umudunuz yetim kalır Ne olur büyümeyin çocuklar Ne olur büyümeyin çocuklar Ayaklarınız toprağa Saçlarınız rüzgara hasret Çiçekleriniz saksılarda küskün Kuşlarınız kafeslerde suskun Ne olur büyümeyin çocuklar Büyürseniz bizlere benzersiniz Ne olur büyümeyin çocuklar Acıyın bize