Camın Arkasında Bahar

Camın arkasında duruyor bahar Açsam pencereyi diyor bir yanım Öbür yanım ayaz yüzlü bir duvar Yanıyor bedenim, donuyor kanım Penceremde asık yüzlü bir bulut Ve perdelerimde bir hoyrat rüzgâr Açsam pencereyi bozulsa sükût Hüznüme düşer mi sılada bahar Asılır gözlerim ufkun ipine Gölgemi ıslatır bıçkın bir yağmur Kimdendir bu hüzün ve sebebi ne Can neden eziktir, ten niye mağrur Sızmasın kapımın aralığından Odama bu bıçkın gül esintisi Kesilsin içimde sevda çağından Kalmış davetlerin son iniltisi Çiçekler, yüzüme bakmayın öyle Ayartmayın deli gönlü yeniden Söyle ey gök, susma, rüzgâra söyle Dolmasın odama bu çılgın gülşen Çıkmam bu münzevi karanlığımdan Boşuna göz kırpıp yorulma güneş Alevlenmez tekrar can ocağımdan Közleri çalınan o soğuk ateş Sınamayın gönlün tahammülünü Kapımda ötüşüp durmayın kuşlar Yeniden sırtıma vurup gönlümü Yola çıksam yorar beni yokuşlar Bu rüzgâr götürse bulutları hep Bu sarhoş edici koku kesilse Bitse içimdeki bu tuhaf talep Yağmur yüzümdeki bu hüznü silse Tenimde yamalar ayrılıklardan Bir yanım virane bir yanım mamur Gece çöl sarısı yalnızlıklardan Düşümü ıslatır bu garip yağmur İçimdeki çocuk camları kırsa Dökülse içime cam kırıkları Yürekte gölgeler toplu haykırsa Duvarlar saklasa hıçkırıkları İçimde şiirler coşkun ve duru Dışımda bir sükût koyu ve derin Ve bu hoyrat rüzgâr bozar huzuru Çöker bulutları gamın, kederin Nedir beklediği fukara aklın Melal mi, hasret mi, nedir ki bu hal Ey ömür kaldı mı başka bir saklın Ölmek için erken yaşamak muhal Kaç takvim eskitti canda melaller Bu kaçıncı yangın çiçeklerimde Gönül bahçesinde avare güller Öksüz düşlerim de, şebnemlerim de Sarmışken sımsıkı beni bu hüzün Git bahar, git beni baştan çıkarma Bırak huzurunu tadayım güzün Git bahar, git artık, kapımda durma