Suskun Çocukluk

Ne çabuk kocalttı beni bu şehir Kalmadı coşkusu çocukluğumun Her yıl bir umudu eyledi tehir Yetmedi utkusu çocukluğumun Ben mi kocamışım bu şehir mi boş Aklım darmadağın yüreğim bomboş İçimde yılları sayan bir sarhoş Dışımda yankısı çocukluğumun Gayri yürek yorgun teklemektedir Yılları art arda eklemektedir Hala orda beni beklemektedir O buruk öyküsü çocukluğumun Yuvasından yavru salan kuş gibi Bir mezarda nöbet tutan taş gibi Masallardan arta kalan düş gibi Melaldi uykusu çocukluğumun O da benim gibi yaşlandı mı ne Yıldı bu şehirde uslandı mı ne İçimde bir yere saklandı mı ne O arsız tutkusu çocukluğumun Hala anlamadım neydi nedeni Her gelen arattı ona gideni Yollar gönlü çaldı yıllar bedeni Büyüdü korkusu çocukluğumun Nerdedir, bilmem ki hangi iklimde Onda kaldı yitiğimde saklım da Tandırda kaynayan güveç aklımda Burnumda kokusu çocukluğumun Aklımı gönlüme ortak etseydim Yıllar yol açsa da çekip gitseydim Gene o dağlarda koyun gütseydim Artardı katkısı çocukluğumun Lakin umutları bastırdı yıllar Gönlümü aklıma küstürdü yıllar İçimdeki sesi susturdu yıllar Arttıkça baskısı çocukluğumun Sığmaz şehre nice zamandır gönlüm Hala o dağdaki çobandır gönlüm Bu şehirde halin yamandır gönlüm Büyüdü kuşkusu çocukluğumun Beni sadece o anlamaktadır Öfkemi sabırla kınlamaktadır Hala kulağımda çınlamaktadır O yanık türküsü çocukluğumun