Okul

İlkokul dediğin, Lastik ayakkabı Yıpranmış kösele yamasıydı hayat tahta sıraların çivilerinde Boyum yetmez acılarımı yazmaya Yeşil tahtaya Kara kaderim hep tebeşir lekesi olurdu Silgi temizleme bayramlarında.. Ortaokul dediğin, Amerikan traslı sarı kafalıların Okul sonu balolarında Yeni etek giyme telaşında olan Asitli mavi bakışlarının yüz kızartıcı cazibesinin farkında olmayan Küçük bir kasaba kızıyla Pencereleri yarıya kadar koyu renkle boyanmış Bir ikinci kat sınıfında Dansa tutuşma arzusundan başka nedir ki. Ne kalır ki liseden geri, Tebeşir tozlu ceketlerin ikinci bölümü Okul bitirme telaşı Belki de düz saçların uğradığı, esmer ve gerçekten gözlüklü bir aşk Kaçak bir sigara tadında Beş dakika teneffüs molasında bir hayat Vazgeçilmeyen bir sevgi sözcüğü Fen defterimin arasında… Üniversite dediğin, Yirmi bir yıllık memleket hasreti Gece gelen infazlarda Linç edilmiş bir gençliğin son sloganı gibi Olabildiğine çaresiz ve laf olsun diye edilmişliği kabul gören bir anlayamayışsızlık.. Bayramı çok sevdiğimizden değil bu çekip gitme telaşı Korkudan… Hani geri dönemeseydik Daha çok severdik tatilleri Yıpratmazdık kırmaya varacak kadar bavullarımızı En dibine koymasaydık En lazım olanı… Güzeldi bir yüzük genişliğinde dönüş yolu bırakmak Ama o da bitti..