شمارهٔ ۲۰۶
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
همچو سنبل پیش را هم را پریشانی گرفت
دل نخواهد داشت دست صدق از دامان صبح
زان که تعلیم صفا زان پیر نورانی گرفت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş