شمارهٔ ۳۲۹
ط طغرای مشهدی
0
Altın Yaprak
زین گلستان همه سودم به زیان می ماند
چون گل زرد بهارم به خزان می ماند
سر زلفش که مرا دشمن جان بود به دست
در کف شانه به سررشته جان می ماند
لب گل از گهرآمیزی دندان خالی ست
تا نخندیده به آن غنچه دهان می ماند
می گریزد ز برم با قد چون تیر خدنگ
قامت خم شده ام تا به کمان می ماند
تازگی ریخته و نقش قدم پیدا نیست
راه آن گل به ره آب روان می ماند
بس که در سینه ام آشوب غمش تعبیه است
آه اگر می کشم از دل به فغان می ماند
خوردن بوسه گنه چاشنی عیش حرام
شب وصل تو به روز رمضان می ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş